| |
“Acto
seguido” errealitatearen eta fikzioaren artean bizi dugun nahasmenaz
ari da, eta biak bereizteko zailtasunaz. Kontatzeko, komunikatzeko,
birproduzitzeko era desberdinez. Komunikabideez, errealitatea fikzioen
bidez atzemateko dugun eraz. Gure bizitzak erabakitzen dituzten halabeharraz
eta zoriaz, baita aktore gisa ere. Geure buruak definitzeko, azaltzeko
eta bermatzeko dugun premiaz. Eta, horrexegatik, gure lanbideari egindako
so ironikoa ere bada. |
|